Ponemos un enlace con minivideo de youtube. En la línea de una serie de humor de Euskal Telebista pone de relieve lo políticamente incorrecto que resulta declararse católico en determinadaos ambientes. Copiad el enlace y trasladadlo a la barra de direcciones web. Se activa inmediatamente.
http://www.youtube.com/watch?v=S4QqMKMO4iU
domingo, 3 de mayo de 2009
martes, 28 de abril de 2009
O próximo til: ministerio, servizo, vocación
O MINISTERIO
As travesuras co telemando permitíronme ver na tardiña do domingo 19 de abril, o cordial coloquio que ofreceu a cadea televisiva Cuatro entre os irmáns Gabilondo, o ben coñecido xornalista, Iñaki, e o novo ministro de Educación, Angel.

Recordo aquí esa conversa porque a entrevista empezou pola estrañeza do coñecido presentador ante o compromiso político asumido polo seu irmán, que non é militante do PSOE, a diferenza dos outros compañeiros de goberno.
O entrevistado, con gran naturalidade, respondeu máis ou menos o seguinte:
- A este tipo de servizos o normal é que non se aspire nin se pense neles. Chámante. E un responde, por puro sentido de responsabilidade. Eu fun chamado a isto, non o busquei. Iso xa ten acontecido antes na miña vida, cando me vin ante o desafío de asumir servizos que outras persoas me confiaban ou me chamaban a exercer. Naturalmente a chamada ten que ir acompañada dun proxecto que te seduce e que razoablemente compartes.
Vocación
Gustáronme estas palabras do ex¬-reitor da Universidade Complutense e parecéronme unha expresión axustada do que é unha vocación, neste caso, vocación política de servizo ao ben común.
Calquera sacerdote ou bispo, calquera catequista, calquera presidente ou coordinador dunha asociación ou movemento cristián darían a mesma resposta, se se lles preguntase pola razón do seu ministerio. Nas comunidades cristiás as persoas son chamadas ao respectivo “ministerio” por medio da propia Igrexa (o bispo, o párroco, os compañeiros de asociación…) e nesa chamada -ademais da confianza dos irmáns- intúen a chamada de Deus.
O servizo ao ben común como políticos é tamén resposta a unha chamada do Señor. E, por certo, se nos doemos das poucas vocacións ao ministerio sacerdotal, tamén nos deberiamos doer do escaso sentido vocacional e ministerial de moitos cristiáns e das moi escasas vocacións ao compromiso político, que é, de seu, un exercicio específico da caridade, como ensina o Papa Bieito XVI: Segue sendo verdade que a caridade debe animar toda a existencia dos fieis laicos e tamén, polo tanto, a súa actividade política, vivida como “caridade social” (Deus caritas est, 29).
Etimoloxía e evanxeo
As palabras “ministerio” e “ministro” proceden do adverbio latino minus, de onde derivan tamén palabras como “menor” e “mínimo”. Na súa orixe a palabra “ministerio” referíase ao labor, “mester”, dos inferiores, isto é, o labor dos escravos e servidores. A palabra “ministerio”, ennobrecida tamén hoxe no ámbito eclesial, designaba as tarefas duras e de moito sacrificio corporal. Cando Xesús orienta o sentido da autoridade na comunidade cristiá, fixa o estilo do “ministerio”: Xa sabedes que os xefes dos pobos os tiranizan e os poderosos os asoballan. Pero entre vós non pode ser así. Nin moito menos: quen queira ser importante, que sirva os demais; e quen queira ser o primeiro, que sexa o máis servicial; porque o Fillo do Home non veu a que o sirvan, senón a servir e a entregar a vida en rescate por todos (Mt 20, 25-28).
Exercer na Igrexa o ministerio pastoral da unidade e da ensinanza (bispos, presbíteros, diáconos), exercer o ministerio da administración e comunicación de bens (economía), exercer o ministerio da caridade e solidariedade cristiás (Caritas, Mans Unidas…), exercer o ministerio da sensibilización corresponsable do anuncio evanxélico (Misións), exercer o ministerio catequético, exercer o ministerio litúrxico do canto, da estética, do altar (lectores, acólitos e sancristáns), exercer o ministerio consolador da visita aos enfermos e presos, exercer o ministerio da coordinación das asociacións e organizacións laicais, todas as variantes de ministerios, incluídos os xerárquicos, son vocación ao servizo, non ao poder.
Na Igrexa preside e manda ben quen acerta a unir e servir.
As travesuras co telemando permitíronme ver na tardiña do domingo 19 de abril, o cordial coloquio que ofreceu a cadea televisiva Cuatro entre os irmáns Gabilondo, o ben coñecido xornalista, Iñaki, e o novo ministro de Educación, Angel.

Recordo aquí esa conversa porque a entrevista empezou pola estrañeza do coñecido presentador ante o compromiso político asumido polo seu irmán, que non é militante do PSOE, a diferenza dos outros compañeiros de goberno.
O entrevistado, con gran naturalidade, respondeu máis ou menos o seguinte:
- A este tipo de servizos o normal é que non se aspire nin se pense neles. Chámante. E un responde, por puro sentido de responsabilidade. Eu fun chamado a isto, non o busquei. Iso xa ten acontecido antes na miña vida, cando me vin ante o desafío de asumir servizos que outras persoas me confiaban ou me chamaban a exercer. Naturalmente a chamada ten que ir acompañada dun proxecto que te seduce e que razoablemente compartes.
Vocación
Gustáronme estas palabras do ex¬-reitor da Universidade Complutense e parecéronme unha expresión axustada do que é unha vocación, neste caso, vocación política de servizo ao ben común.
Calquera sacerdote ou bispo, calquera catequista, calquera presidente ou coordinador dunha asociación ou movemento cristián darían a mesma resposta, se se lles preguntase pola razón do seu ministerio. Nas comunidades cristiás as persoas son chamadas ao respectivo “ministerio” por medio da propia Igrexa (o bispo, o párroco, os compañeiros de asociación…) e nesa chamada -ademais da confianza dos irmáns- intúen a chamada de Deus.
O servizo ao ben común como políticos é tamén resposta a unha chamada do Señor. E, por certo, se nos doemos das poucas vocacións ao ministerio sacerdotal, tamén nos deberiamos doer do escaso sentido vocacional e ministerial de moitos cristiáns e das moi escasas vocacións ao compromiso político, que é, de seu, un exercicio específico da caridade, como ensina o Papa Bieito XVI: Segue sendo verdade que a caridade debe animar toda a existencia dos fieis laicos e tamén, polo tanto, a súa actividade política, vivida como “caridade social” (Deus caritas est, 29).
Etimoloxía e evanxeo
As palabras “ministerio” e “ministro” proceden do adverbio latino minus, de onde derivan tamén palabras como “menor” e “mínimo”. Na súa orixe a palabra “ministerio” referíase ao labor, “mester”, dos inferiores, isto é, o labor dos escravos e servidores. A palabra “ministerio”, ennobrecida tamén hoxe no ámbito eclesial, designaba as tarefas duras e de moito sacrificio corporal. Cando Xesús orienta o sentido da autoridade na comunidade cristiá, fixa o estilo do “ministerio”: Xa sabedes que os xefes dos pobos os tiranizan e os poderosos os asoballan. Pero entre vós non pode ser así. Nin moito menos: quen queira ser importante, que sirva os demais; e quen queira ser o primeiro, que sexa o máis servicial; porque o Fillo do Home non veu a que o sirvan, senón a servir e a entregar a vida en rescate por todos (Mt 20, 25-28).
Exercer na Igrexa o ministerio pastoral da unidade e da ensinanza (bispos, presbíteros, diáconos), exercer o ministerio da administración e comunicación de bens (economía), exercer o ministerio da caridade e solidariedade cristiás (Caritas, Mans Unidas…), exercer o ministerio da sensibilización corresponsable do anuncio evanxélico (Misións), exercer o ministerio catequético, exercer o ministerio litúrxico do canto, da estética, do altar (lectores, acólitos e sancristáns), exercer o ministerio consolador da visita aos enfermos e presos, exercer o ministerio da coordinación das asociacións e organizacións laicais, todas as variantes de ministerios, incluídos os xerárquicos, son vocación ao servizo, non ao poder.
Na Igrexa preside e manda ben quen acerta a unir e servir.
El aborto, una cuestión de ciencia y de conciencia
El aborto, una cuestión de ciencia y de conciencia
Nicolás Jouve de la Barreda (Publicado en Páginasdigital, 27/04/2009)

Nicolas Jouve, impulsor de la Declaración de Madrid firmada por más de 2.200 profesores de universidad y personalidades de la vida pública, responde desde www.paginasdigital.es a las críticas que el manifiesto ha suscitado.
El pasado 17 de marzo presentamos y difundimos un manifiesto en defensa de la vida humana naciente, también denominado la Declaración de Madrid, del que me honro en ser primer firmante y que mereció la aprobación y adhesión de más de 2.200 profesores de universidad, académicos, investigadores, médicos de todas las especialidades, altos cargos del Estado, directivos de entidades sociales y escritores. Al mismo se han adherido además de forma corporativa la plataforma S.O.S. Quiero Vivir, con una elevada representación de académicos, catedráticos y profesores de universidades catalanas, las asociaciones Ginecólogos por el Derecho a Vivir, Pediatras por el Derecho a Vivir, y Psiquiatras por el Derecho a Vivir, la Asociación Profesional de Médicos de Ejercicio Libre (ASPROMEL) y el Colegio de Médicos de Sevilla por decisión unánime de la Junta Directiva del pasado 23 de abril.
A pesar de tan amplio apoyo, el esmero con que fue redactado y el empeño en dejar clara la oposición de los firmantes al aborto, somos conscientes de que algunos aspectos del manifiesto podrían haber sido mal interpretados. En primer lugar ha habido algunos comentarios o interpretaciones sobre la intencionalidad política que no se ajustan ni a la realidad de un asunto tan abominable como es el aborto, ni a la voluntad y forma de pensar de quienes promovimos y suscribimos el manifiesto, alejados de cualquier motivación política. Quienes promovimos y firmamos el manifiesto dejamos al margen las políticas de partido, bastante ambiguas en muchos casos, pues nos importan menos los votos que la vida de uno solo de los bebés sacrificados. Además somos conscientes de que en todos los partidos hay personas que defienden la vida, aunque muchos no sean capaces de dar el paso de defender públicamente esta postura. A ninguno de los firmantes del manifiesto se le ha pedido carnet político alguno, razón por la que posiblemente se llegó a las 2.000 adhesiones en las dos primeras semanas tras su presentación.
Dicho lo anterior es preciso aclarar que el manifiesto trata de restaurar el desconocimiento social en torno al aborto, fomentado y mantenido de forma interesada por los poderes públicos desde la Ley orgánica de Despenalización del Aborto (9/1985). El manifiesto debe entenderse como una declaración con fines educativos destinada a los políticos y a la sociedad, en la que hemos tratado de abarcar los aspectos científicos sobre la realidad de la vida y las consecuencias de carácter médico y social de una injustificada Ley, que ni siquiera se cumple. La Declaración de Madrid trata de minimizar las razones políticas que parece que son las únicas que mueven al Gobierno actual, posiblemente convencido de la rentabilidad de su impulso renovador de cara a las próximas elecciones.
Respecto al apoyo recibido, es evidente que el balance que hacemos es muy positivo, dada la cantidad y categoría intelectual de las adhesiones recibidas. No obstante hubieran podido ser más si personas de buena voluntad y recto proceder que, como nosotros, se oponen al espeluznante problema del aborto en España no le hubieran buscado tres pies al gato. Esto se refiere a la delirante interpretación de que el manifiesto contiene cierta dosis de relativismo moral, que no es menos peligrosa que la que propugna la campaña a favor del derecho a abortar con plazos... juicio que probablemente se basa en una interpretación indebida del apartado f, en el que se señala que "es preciso que la mujer a quien se proponga abortar adopte libremente su decisión, tras un conocimiento informado y preciso del procedimiento y sus consecuencias". Quienes han encontrado en este punto una dificultad para adherirse al manifiesto se equivocan al interpretarlo como una aceptación de la Ley actual como un "mal menor".
Es preciso recordar que la situación actual es la que es y que es manifiestamente empeorable, como ocurriría de prosperar la Ley de Plazos que se está gestando en el Ministerio de Igualdad. Estamos convencidos de que informar a una mujer para intentar disuadirla del aborto es más realista y práctico que decir al aire un simple no al aborto. Lo que hacemos es denunciar el incumplimiento de la Ley actual en algo tan elemental como lo es la obligación de cumplir el consentimiento informado, desde la Declaración de los Derechos Humanos y el tratado de Helsinki. La realidad es que en el momento actual muchas mujeres son engañadas, presionadas o forzadas al aborto, fundamentalmente víctimas de una mentira y desconocedoras de que lo que van a hacer es nada menos que matar a su hijo. ¿Es grave denunciar la situación actual y pedir que se explique lo que supone el aborto y cómo se practica ante la amenaza de convertir el aborto en un derecho? Ahí está la experiencia positiva de miles de vidas salvadas gracias a la encomiable labor de Pro-vida, el Foro de la Familia, Red Madre y otras asociaciones similares que ponen todo su empeño en ayudar a las mujeres y disuadirlas diciéndoles la verdad sobre la vida que se va a eliminar, sus consecuencias y el cruel procedimiento que se va a seguir: arrancar a su hijo de sus entrañas, despedazarlo, triturarlo y tirar los restos a la basura o por el sumidero.
Baste citar aquí el ejemplar empeño en este sentido del profesor Jesús Poveda, de cuya defensa de la vida, tratando de disuadir a las mujeres en trance de abortar hasta dar con sus huesos en la cárcel, supongo nadie dudará. Por ello nos pareció procedente recordar en el manifiesto que en la práctica del aborto regulada por la Ley actual hay un deber que no se cumple y que, de cumplirse, se salvarían muchas vidas. ¿Cabe ante esta denuncia deducir que lo que se reclama es la libertad a abortar y no el derecho a una obligada información del hecho en sí y sus consecuencias? En el manifiesto queda implícita nuestra postura antiabortista cuando nos oponemos al peregrino y egoísta argumento de "nosotras parimos, nosotras decidimos", ya que en ningún modo abortar es equivalente a quitarse un nevus o sacarse una muela. Por ello hemos querido dejar bien claro que "el embrión (desde la fecundación hasta la octava semana) y el feto (a partir de la octava semana) son las primeras fases del desarrollo de un nuevo ser humano y (que) en el claustro materno no forman parte de la sustantividad ni de ningún órgano de la madre, aunque dependa de ésta para su propio desarrollo". En el manifiesto también señalamos que el aborto no es sólo la "interrupción voluntaria del embarazo, sino un acto simple y cruel de interrupción de una vida humana", "un drama con dos víctimas, el bebé que muere y la madre que sobrevive y sufrirá a diario las consecuencias de una decisión dramática e irreparable".
Lo que parece evidente es que para muchos, la reforma planteada a través de las conclusiones del Grupo Socialista del Congreso de los Diputados sobre el aborto agravará la situación actual y al menos con acciones como la Campaña a favor de la Vida de la Conferencia Episcopal Española, la Declaración de Madrid, la gran manifestación del 29 de marzo y las múltiples acciones que continúan desarrollándose se ha evidenciado que muchos ciudadanos, presos de la alarma social que supone la escalada de abortos en España, no desean una nueva Ley para legitimar un acto violento para el no nacido y para su madre, ni desean el aborto. Aun más allá, para quienes promovimos el manifiesto estaba implícita la abolición del aborto en España. Que es necesario promover la protección y ayuda a las embarazadas para que salgan adelante con su hijo. Que si no pueden mantener al niño, se promuevan leyes que faciliten la adopción. Que una mujer no es libre cuando está condicionada porque no tiene una familia que acoja el embarazo, porque cuando nazca el bebe no podrá dejarlo en una guardería, porque no encontrará un puesto de trabajo... Que con todos esos condicionantes una mujer no puede elegir libremente.
Así los hechos, también ha surgido un contramanifiesto (así se hace en llamar no ocultando su intencionalidad), suscrito por un número reducido de investigadores en el que sin más explicaciones se acusa a los firmantes de la Declaración de Madrid de tratar de confundir a la opinión pública, presentando como argumentos científicos lo que según se dice pertenece al ámbito de las creencias personales, ideológicas o religiosas. En este contramanifiesto se llega a afirmar que la ciencia es neutral frente al aborto. Es evidente que el aborto afecta a la conciencia individual y colectivo-social, y hasta es posible que la ciencia sea neutral frente al aborto, pero no lo es frente al fenómeno biológico de la vida existente en el nasciturus que se trata de eliminar. La Sociedad Española de Ginecología y Obstetricia (SEGO) define el aborto como "la expulsión o extracción de su madre de un embrión o de un feto de menos de 500 g de peso (peso que se alcanza aproximadamente a las 22 semanas completas de embarazo)...". A la vista de esta precisa definición es claro que, para juzgar moralmente el acto de provocar un aborto, la destrucción de un embrión o de un feto, hace falta conocer el significado biológico del sujeto que se destruye. Por mucho que se pretenda mirar para otro lado, la biología es clara respecto a que lo que se destruye es la vida de un ser humano en sus primeras etapas de desarrollo, razón por la que en el manifiesto sostenemos que la ciencia no es ajena al aborto, ni lo que declaramos en el mismo es una cuestión de creencias personales, ideológicas o religiosas. De hecho, la definición de embrión que podemos encontrar en los tratados de Biología es inequívoca: "la primera etapa del desarrollo de un ser pluricelular, a partir de la fecundación del ovocito por un espermatozoide, que en el desarrollo humano llega hasta la octava semana, después de lo cual pasa a ser feto".
La ciencia no hace una valoración moral del hecho de destruir la vida de un ser humano, eso quedará a la conciencia de quienes deseen tenerlo en cuenta, pero nos explica el cuándo y cómo se inicia la vida, que es lo que hemos querido dejar claro en el manifiesto. "Las contribuciones de la Genética, la Biología Celular y la Embriología no dejan ningún lugar a la duda de que el cigoto es la primera realidad corporal del ser humano, y a que el embrión (desde la fecundación hasta la octava semana) y el feto (a partir de la octava semana) son las primeras fases del desarrollo de un nuevo ser humano, que crece y se desarrolla sin solución de continuidad en el claustro materno sin formar parte de la sustantividad ni de ningún órgano de la madre, aunque dependa de ésta para su propio desarrollo".
Lo que parece claro en el asunto del aborto, como tuvimos ocasión de exponerle personalmente a la ministra Bibiana Aído, es que este espantoso tema es algo tan importante y afecta a tantas perspectivas, que no debe quedar exclusivamente en las manos de los políticos, como una guerra no debe quedar sólo en las manos de los militares. Que tiene aspectos científicos, médicos, sociales, éticos y jurídicos que son los que plasmamos en nuestro manifiesto y han merecido un amplio apoyo por parte de la elite intelectual de nuestro país. Que estamos hablando de la vida y de la muerte. Que hay que fomentar y facilitar la adopción. Que hay que ayudar a la mujer embarazada a ser madre. Que el aborto no es la solución sino una práctica indeseada que debe abolirse y que de momento debe quedar alejada de cualquier confrontación política y ceñirse al terreno del significado biológico, la dignidad de la vida humana naciente, la praxis médica y las consecuencias para el no nacido, la madre y la sociedad. Todo lo anterior se resume en un gran Sí a la Vida y No al aborto.
Nicolás Jouve de la Barreda (Publicado en Páginasdigital, 27/04/2009)

Nicolas Jouve, impulsor de la Declaración de Madrid firmada por más de 2.200 profesores de universidad y personalidades de la vida pública, responde desde www.paginasdigital.es a las críticas que el manifiesto ha suscitado.
El pasado 17 de marzo presentamos y difundimos un manifiesto en defensa de la vida humana naciente, también denominado la Declaración de Madrid, del que me honro en ser primer firmante y que mereció la aprobación y adhesión de más de 2.200 profesores de universidad, académicos, investigadores, médicos de todas las especialidades, altos cargos del Estado, directivos de entidades sociales y escritores. Al mismo se han adherido además de forma corporativa la plataforma S.O.S. Quiero Vivir, con una elevada representación de académicos, catedráticos y profesores de universidades catalanas, las asociaciones Ginecólogos por el Derecho a Vivir, Pediatras por el Derecho a Vivir, y Psiquiatras por el Derecho a Vivir, la Asociación Profesional de Médicos de Ejercicio Libre (ASPROMEL) y el Colegio de Médicos de Sevilla por decisión unánime de la Junta Directiva del pasado 23 de abril.
A pesar de tan amplio apoyo, el esmero con que fue redactado y el empeño en dejar clara la oposición de los firmantes al aborto, somos conscientes de que algunos aspectos del manifiesto podrían haber sido mal interpretados. En primer lugar ha habido algunos comentarios o interpretaciones sobre la intencionalidad política que no se ajustan ni a la realidad de un asunto tan abominable como es el aborto, ni a la voluntad y forma de pensar de quienes promovimos y suscribimos el manifiesto, alejados de cualquier motivación política. Quienes promovimos y firmamos el manifiesto dejamos al margen las políticas de partido, bastante ambiguas en muchos casos, pues nos importan menos los votos que la vida de uno solo de los bebés sacrificados. Además somos conscientes de que en todos los partidos hay personas que defienden la vida, aunque muchos no sean capaces de dar el paso de defender públicamente esta postura. A ninguno de los firmantes del manifiesto se le ha pedido carnet político alguno, razón por la que posiblemente se llegó a las 2.000 adhesiones en las dos primeras semanas tras su presentación.
Dicho lo anterior es preciso aclarar que el manifiesto trata de restaurar el desconocimiento social en torno al aborto, fomentado y mantenido de forma interesada por los poderes públicos desde la Ley orgánica de Despenalización del Aborto (9/1985). El manifiesto debe entenderse como una declaración con fines educativos destinada a los políticos y a la sociedad, en la que hemos tratado de abarcar los aspectos científicos sobre la realidad de la vida y las consecuencias de carácter médico y social de una injustificada Ley, que ni siquiera se cumple. La Declaración de Madrid trata de minimizar las razones políticas que parece que son las únicas que mueven al Gobierno actual, posiblemente convencido de la rentabilidad de su impulso renovador de cara a las próximas elecciones.
Respecto al apoyo recibido, es evidente que el balance que hacemos es muy positivo, dada la cantidad y categoría intelectual de las adhesiones recibidas. No obstante hubieran podido ser más si personas de buena voluntad y recto proceder que, como nosotros, se oponen al espeluznante problema del aborto en España no le hubieran buscado tres pies al gato. Esto se refiere a la delirante interpretación de que el manifiesto contiene cierta dosis de relativismo moral, que no es menos peligrosa que la que propugna la campaña a favor del derecho a abortar con plazos... juicio que probablemente se basa en una interpretación indebida del apartado f, en el que se señala que "es preciso que la mujer a quien se proponga abortar adopte libremente su decisión, tras un conocimiento informado y preciso del procedimiento y sus consecuencias". Quienes han encontrado en este punto una dificultad para adherirse al manifiesto se equivocan al interpretarlo como una aceptación de la Ley actual como un "mal menor".
Es preciso recordar que la situación actual es la que es y que es manifiestamente empeorable, como ocurriría de prosperar la Ley de Plazos que se está gestando en el Ministerio de Igualdad. Estamos convencidos de que informar a una mujer para intentar disuadirla del aborto es más realista y práctico que decir al aire un simple no al aborto. Lo que hacemos es denunciar el incumplimiento de la Ley actual en algo tan elemental como lo es la obligación de cumplir el consentimiento informado, desde la Declaración de los Derechos Humanos y el tratado de Helsinki. La realidad es que en el momento actual muchas mujeres son engañadas, presionadas o forzadas al aborto, fundamentalmente víctimas de una mentira y desconocedoras de que lo que van a hacer es nada menos que matar a su hijo. ¿Es grave denunciar la situación actual y pedir que se explique lo que supone el aborto y cómo se practica ante la amenaza de convertir el aborto en un derecho? Ahí está la experiencia positiva de miles de vidas salvadas gracias a la encomiable labor de Pro-vida, el Foro de la Familia, Red Madre y otras asociaciones similares que ponen todo su empeño en ayudar a las mujeres y disuadirlas diciéndoles la verdad sobre la vida que se va a eliminar, sus consecuencias y el cruel procedimiento que se va a seguir: arrancar a su hijo de sus entrañas, despedazarlo, triturarlo y tirar los restos a la basura o por el sumidero.
Baste citar aquí el ejemplar empeño en este sentido del profesor Jesús Poveda, de cuya defensa de la vida, tratando de disuadir a las mujeres en trance de abortar hasta dar con sus huesos en la cárcel, supongo nadie dudará. Por ello nos pareció procedente recordar en el manifiesto que en la práctica del aborto regulada por la Ley actual hay un deber que no se cumple y que, de cumplirse, se salvarían muchas vidas. ¿Cabe ante esta denuncia deducir que lo que se reclama es la libertad a abortar y no el derecho a una obligada información del hecho en sí y sus consecuencias? En el manifiesto queda implícita nuestra postura antiabortista cuando nos oponemos al peregrino y egoísta argumento de "nosotras parimos, nosotras decidimos", ya que en ningún modo abortar es equivalente a quitarse un nevus o sacarse una muela. Por ello hemos querido dejar bien claro que "el embrión (desde la fecundación hasta la octava semana) y el feto (a partir de la octava semana) son las primeras fases del desarrollo de un nuevo ser humano y (que) en el claustro materno no forman parte de la sustantividad ni de ningún órgano de la madre, aunque dependa de ésta para su propio desarrollo". En el manifiesto también señalamos que el aborto no es sólo la "interrupción voluntaria del embarazo, sino un acto simple y cruel de interrupción de una vida humana", "un drama con dos víctimas, el bebé que muere y la madre que sobrevive y sufrirá a diario las consecuencias de una decisión dramática e irreparable".
Lo que parece evidente es que para muchos, la reforma planteada a través de las conclusiones del Grupo Socialista del Congreso de los Diputados sobre el aborto agravará la situación actual y al menos con acciones como la Campaña a favor de la Vida de la Conferencia Episcopal Española, la Declaración de Madrid, la gran manifestación del 29 de marzo y las múltiples acciones que continúan desarrollándose se ha evidenciado que muchos ciudadanos, presos de la alarma social que supone la escalada de abortos en España, no desean una nueva Ley para legitimar un acto violento para el no nacido y para su madre, ni desean el aborto. Aun más allá, para quienes promovimos el manifiesto estaba implícita la abolición del aborto en España. Que es necesario promover la protección y ayuda a las embarazadas para que salgan adelante con su hijo. Que si no pueden mantener al niño, se promuevan leyes que faciliten la adopción. Que una mujer no es libre cuando está condicionada porque no tiene una familia que acoja el embarazo, porque cuando nazca el bebe no podrá dejarlo en una guardería, porque no encontrará un puesto de trabajo... Que con todos esos condicionantes una mujer no puede elegir libremente.
Así los hechos, también ha surgido un contramanifiesto (así se hace en llamar no ocultando su intencionalidad), suscrito por un número reducido de investigadores en el que sin más explicaciones se acusa a los firmantes de la Declaración de Madrid de tratar de confundir a la opinión pública, presentando como argumentos científicos lo que según se dice pertenece al ámbito de las creencias personales, ideológicas o religiosas. En este contramanifiesto se llega a afirmar que la ciencia es neutral frente al aborto. Es evidente que el aborto afecta a la conciencia individual y colectivo-social, y hasta es posible que la ciencia sea neutral frente al aborto, pero no lo es frente al fenómeno biológico de la vida existente en el nasciturus que se trata de eliminar. La Sociedad Española de Ginecología y Obstetricia (SEGO) define el aborto como "la expulsión o extracción de su madre de un embrión o de un feto de menos de 500 g de peso (peso que se alcanza aproximadamente a las 22 semanas completas de embarazo)...". A la vista de esta precisa definición es claro que, para juzgar moralmente el acto de provocar un aborto, la destrucción de un embrión o de un feto, hace falta conocer el significado biológico del sujeto que se destruye. Por mucho que se pretenda mirar para otro lado, la biología es clara respecto a que lo que se destruye es la vida de un ser humano en sus primeras etapas de desarrollo, razón por la que en el manifiesto sostenemos que la ciencia no es ajena al aborto, ni lo que declaramos en el mismo es una cuestión de creencias personales, ideológicas o religiosas. De hecho, la definición de embrión que podemos encontrar en los tratados de Biología es inequívoca: "la primera etapa del desarrollo de un ser pluricelular, a partir de la fecundación del ovocito por un espermatozoide, que en el desarrollo humano llega hasta la octava semana, después de lo cual pasa a ser feto".
La ciencia no hace una valoración moral del hecho de destruir la vida de un ser humano, eso quedará a la conciencia de quienes deseen tenerlo en cuenta, pero nos explica el cuándo y cómo se inicia la vida, que es lo que hemos querido dejar claro en el manifiesto. "Las contribuciones de la Genética, la Biología Celular y la Embriología no dejan ningún lugar a la duda de que el cigoto es la primera realidad corporal del ser humano, y a que el embrión (desde la fecundación hasta la octava semana) y el feto (a partir de la octava semana) son las primeras fases del desarrollo de un nuevo ser humano, que crece y se desarrolla sin solución de continuidad en el claustro materno sin formar parte de la sustantividad ni de ningún órgano de la madre, aunque dependa de ésta para su propio desarrollo".
Lo que parece claro en el asunto del aborto, como tuvimos ocasión de exponerle personalmente a la ministra Bibiana Aído, es que este espantoso tema es algo tan importante y afecta a tantas perspectivas, que no debe quedar exclusivamente en las manos de los políticos, como una guerra no debe quedar sólo en las manos de los militares. Que tiene aspectos científicos, médicos, sociales, éticos y jurídicos que son los que plasmamos en nuestro manifiesto y han merecido un amplio apoyo por parte de la elite intelectual de nuestro país. Que estamos hablando de la vida y de la muerte. Que hay que fomentar y facilitar la adopción. Que hay que ayudar a la mujer embarazada a ser madre. Que el aborto no es la solución sino una práctica indeseada que debe abolirse y que de momento debe quedar alejada de cualquier confrontación política y ceñirse al terreno del significado biológico, la dignidad de la vida humana naciente, la praxis médica y las consecuencias para el no nacido, la madre y la sociedad. Todo lo anterior se resume en un gran Sí a la Vida y No al aborto.
sábado, 21 de marzo de 2009
Oraciones del día 26 de Febrero
Padre: empezamos un nuevo camino y será necesario preparar nuestra mochila. Yo meteré todas las herramientas de que dispongo, porque Tú me las has dado y Tú me enseñarás a utilizar en cada momento la adecuada, para ser bendición para los demás. Aunque me despiste por vericuetos o ,me pierdas en sendas oscuras, nada temo porque Tú vas conmigo. Gracias Padre
Señor, aquí estoy. Te pido ayuda para poder encontrarme contigo, pararme de vez en cuando, y en esos ratos de tranquilidad ponerme en contacto contigo y saber lo que quieres de mi.
Señor, aquí estoy. Te pido ayuda para poder encontrarme contigo, pararme de vez en cuando, y en esos ratos de tranquilidad ponerme en contacto contigo y saber lo que quieres de mi.
viernes, 27 de febrero de 2009
O próximo "til" de Pobo de Deus

A volta dos decepcionados
Os que volven empezar
Cunha frecuencia que aumenta aparecen nas comunidades e grupos cristiáns persoas que durante moitos anos estiveron á marxe da vida de fe -incluso resentidos contra ela- e agora están de volta. Este retorno á vivencia, da fe, xa eclesialmente “integrada”, é algo que está acontecendo polo mundo adiante, non só en España. En Francia cuñaron unha expresión para designar os cristiáns que recuperan a práctica relixiosa. Son os “recommençants”: “os que empezan outra vez”.
¿Por qué abandonaron?
As causas polas que estas persoas deixaron de crer son do máis variado e non é fácil atoparlles un nexo común. Hai quen simplemente se deixou levar dunha inercia, “porque o meu marido non é crente”, “porque a misa e os rezos, Deus, xa non me dicían nada”, “porque o meu ambiente non me alentaba”... En ocasións son auténticas crises nas que non só a fe, o sentido mesmo da vida, foron postos a proba: unha enfermidade ou unha desgracia familiar inesperada, noticias escandalosas sobre eclesiásticos, o encontronazo persoal cun cura ou un catequista de actitudes pouco ou nada evanxélicas…
Nalgún caso a distancia vai dando paso a un sentimento de alerxia, de resentimento, de rexeitamento instintivo a todo o que procede da Igrexa, dos bispos, dos cregos, da parroquia, dos crentes…
Non volven como cando se foron
Os que retoman a vivencia práctica da fe fano despois dunha madura e nalgún caso moi dura reflexión. Entran nun proceso de conversión persoal, fonda e determinante. As palabras antes fofas e baleiras empezan a pronunciarse con respecto e resoan no íntimo con resplandores ilusionantes de luz e alegría. Con silencios de adoración e gratitude. Os “retornados” volven cunha madurez nova, en busca dunha Igrexa a quen antes non lle pasaban a mínima. Esta experiencia vén acompañada e seguida da necesidade de saber máis, de formarse, de actualizarse, de obter respostas, de soster o diálogo interno entre a razón, a sociedade, as preguntas máis urxentes e o evanxeo, a fe, a pertenza eclesial. Cando se foron non tiñan esas inquietudes. Agora veñen sedentos de achegarse á palabra de Deus, á teoloxía, aos grupos eclesiais máis vivos, ao testemuño compartido e celebrado da fe. A lección que traen mellor aprendida é a comprensión lúcida e xenerosa das faltas e miserias que todos os cristiáns arrastramos na loita cotiá da fe, así como a rendida admiración pola fe luminosa e fonda dos humildes, da xente común. Buscan e queren unha Igrexa renovada.
¿Podémolos axudar?
Unha comunidade ou grupo que acolle e que facilita a inserción real e práctica na vida eclesial, esa é a primeira axuda que debemos ofrecer. En ámbitos urbáns non será difícil integralos en grupos de “cristiáns en busca” , onde poidan compartir inquietudes e mais a oración, a comprensión persoal do evanxeo e incluso o testemuño da fe no propio ambiente.
Nestas mesmas páxinas presentei hai tempo o libro de André Fossion, Volver a empezar. Veinte caminos para volver a la fe, publicado por Sal Terrae. Propóñoo agora como “manual” para grupos de “retornados” . Será tamén un bo compañeiro de coresma e pascua para calquera lector sensible.
Hai pouco apareceu nas librerías un suxerente libro de J. A. Pagola, Creer, ¿para qué? Conversaciones con alejados. A súa lectura é recomendable para todos, pero en especial é moi apropiado para “os cristiáns en busca”. Está pensado expresamente para ser manual de grupo nas reunións de “buscadores de Deus” e por iso inclúe cuestionarios de reflexión que facilitan o desenvolvemento práctico do compartir neses encontros.
No camiño de “refundar” a fe e alentar a conversión persoal, pode ser útil tamén o recoñecido “bestseller” de espiritualidade El Regreso del Hijo pródigo, de Henri J. M. Nouwen , publicado por PPC.
A.G.V.
Oración al terminar el Tema 1 del Itinerario
Hablamos de ti, constantemente, Dios.
Yo hasta predico sobre ti.
Y les digo a los demás quién eres,
lo bueno que eres,
lo mucho que nos amas.
Hoy, aquí, en el grupo,
agradezco tu presencia fiel, persistente, gozosa,
en mi vida,
en las personas,
en la reunión,
en la Iglesia.
Pero te ruego que seas Tú
quien hable,
que seas Tú
quien me diga quien soy,
quienes son los demás
y cuál es el modo más sencillo de encontrarte.
Necesito -necesitamos- facilidades.
Gracias, Señor.
Yo hasta predico sobre ti.
Y les digo a los demás quién eres,
lo bueno que eres,
lo mucho que nos amas.
Hoy, aquí, en el grupo,
agradezco tu presencia fiel, persistente, gozosa,
en mi vida,
en las personas,
en la reunión,
en la Iglesia.
Pero te ruego que seas Tú
quien hable,
que seas Tú
quien me diga quien soy,
quienes son los demás
y cuál es el modo más sencillo de encontrarte.
Necesito -necesitamos- facilidades.
Gracias, Señor.
viernes, 13 de febrero de 2009
Evangelio 15 de Febrero de 2009
DIOS ACOGE A LOS «IMPUROS»
De forma inesperada, un leproso «se acerca a Jesús». Según la ley, no puede entrar en contacto con nadie. Es un «impuro» y ha de vivir aislado. Tampoco puede entrar en el templo. ¿Cómo va a acoger Dios en su presencia a un ser tan repugnante? Su destino es vivir excluido. Así lo establece la ley.
A pesar de todo, este leproso desesperado se atreve a desafiar todas las normas. Sabe que está obrando mal. Por eso se pone de rodillas. No se arriesga a hablar con Jesús de frente. Desde el suelo, le hace esta súplica: «Si quieres, puedes limpiarme». Sabe que Jesús lo puede curar, pero ¿querrá limpiarlo?, ¿se atreverá a sacarlo de la exclusión a la que está sometido en nombre de Dios?
Sorprende la emoción que le produce a Jesús la cercanía del leproso. No se horroriza ni se echa atrás. Ante la situación de aquel pobre hombre, «se conmueve hasta las entrañas». La ternura lo desborda. ¿Cómo no va a querer limpiarlo él, que sólo vive movido por la compasión de Dios hacia sus hijos e hijas más indefensos y despreciados?
Sin dudarlo, «extiende la mano» hacia aquel hombre y «toca» su piel despreciada por los puros. Sabe que está prohibido por la ley y que, con este gesto, está reafirmando la trasgresión iniciada por el leproso. Sólo lo mueve la compasión: «Quiero: queda limpio».
Esto es lo que quiere el Dios encarnado en Jesús: limpiar el mundo de exclusiones que van contra su compasión de Padre. No es Dios quien excluye, sino nuestras leyes e instituciones. No es Dios quien margina, sino nosotros. En adelante, todos han de tener claro que a nadie se ha de excluir en nombre de Jesús.
Seguirle a él significa no horrorizarnos ante ningún impuro ni impura. No retirar a ningún «excluido» nuestra acogida. Para Jesús, lo primero es la persona que sufre y no la norma. Poner siempre por delante la norma es la mejor manera de ir perdiendo la sensibilidad de Jesús ante los despreciados y rechazados. La mejor manera de vivir sin compasión.
En pocos lugares es más reconocible el Espíritu de Jesús que en esas personas que ofrecen apoyo y amistad gratuita a prostitutas indefensas, que acompañan a sidóticos olvidados por todos, que defienden a homosexuales que no pueden vivir dignamente su condición… Ellos nos recuerdan que en el corazón de Dios caben todos.
De forma inesperada, un leproso «se acerca a Jesús». Según la ley, no puede entrar en contacto con nadie. Es un «impuro» y ha de vivir aislado. Tampoco puede entrar en el templo. ¿Cómo va a acoger Dios en su presencia a un ser tan repugnante? Su destino es vivir excluido. Así lo establece la ley.
A pesar de todo, este leproso desesperado se atreve a desafiar todas las normas. Sabe que está obrando mal. Por eso se pone de rodillas. No se arriesga a hablar con Jesús de frente. Desde el suelo, le hace esta súplica: «Si quieres, puedes limpiarme». Sabe que Jesús lo puede curar, pero ¿querrá limpiarlo?, ¿se atreverá a sacarlo de la exclusión a la que está sometido en nombre de Dios?
Sorprende la emoción que le produce a Jesús la cercanía del leproso. No se horroriza ni se echa atrás. Ante la situación de aquel pobre hombre, «se conmueve hasta las entrañas». La ternura lo desborda. ¿Cómo no va a querer limpiarlo él, que sólo vive movido por la compasión de Dios hacia sus hijos e hijas más indefensos y despreciados?
Sin dudarlo, «extiende la mano» hacia aquel hombre y «toca» su piel despreciada por los puros. Sabe que está prohibido por la ley y que, con este gesto, está reafirmando la trasgresión iniciada por el leproso. Sólo lo mueve la compasión: «Quiero: queda limpio».
Esto es lo que quiere el Dios encarnado en Jesús: limpiar el mundo de exclusiones que van contra su compasión de Padre. No es Dios quien excluye, sino nuestras leyes e instituciones. No es Dios quien margina, sino nosotros. En adelante, todos han de tener claro que a nadie se ha de excluir en nombre de Jesús.
Seguirle a él significa no horrorizarnos ante ningún impuro ni impura. No retirar a ningún «excluido» nuestra acogida. Para Jesús, lo primero es la persona que sufre y no la norma. Poner siempre por delante la norma es la mejor manera de ir perdiendo la sensibilidad de Jesús ante los despreciados y rechazados. La mejor manera de vivir sin compasión.
En pocos lugares es más reconocible el Espíritu de Jesús que en esas personas que ofrecen apoyo y amistad gratuita a prostitutas indefensas, que acompañan a sidóticos olvidados por todos, que defienden a homosexuales que no pueden vivir dignamente su condición… Ellos nos recuerdan que en el corazón de Dios caben todos.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
